Als echte koffieliefhebber, en met een stille droom op sommige momenten barista te zijn, vroeg ik me af: zou de koffie op Kreta net zo goed zijn? Of bestaat het eiland vooral uit de sterke Griekse koffie waarvan je het laatste slokje beter niet achteloos achterover slaat omdat de zeer fijngemalen koffieprut in het kopje wordt meegeleverd? Niets bleek minder waar.
Kafenions een begrip
Kafenions, ze zijn overal, op iedere hoek van de straat. Kleine, typische ontmoetingsplekken met houten stoeltjes, zittingen van gevlochten riet, tafels die al generaties verhalen dragen. Daar zitten de oude mannen van het dorp. Ze praten, discussiëren, lezen hun krant. De tijd lijkt er langzamer te gaan. Even verderop de jeugd, cappuccino ’to go’ in de hand, half zittend, half hangend, turend op hun telefoon. De vrachtwagenchauffeur die snel zijn koffie meeneemt en zijn weg vervolgt naar de volgende bestemming.
Koffie een ritueel
Koffie is hier geen drankje, het is een ritueel. Een pauze. Een brug. Samen drinken is verbinding. Alleen drinken ook. Verbinding met elkaar, maar net zo goed met jezelf, als een socrates genieten gebogen over de dampende heerlijkheid.
Die geur van koffie
De geur van koffie maakt me altijd blij. Het moment van zetten. Het eerste slokje. Proeven. Beleven. Even stilstaan. Het is mij nooit teveel. Mijn moeder zei vroeger, als ik niet lekker in mijn vel zat: “Kind, maak een lekker bakje koffie voor jezelf en koop een bosje bloemen.” Dat kleine gebaar van zorg. Dat moment van aandacht. Is dát dan waar koffie echt over gaat.
Terugkijkend op de kafenions, wie had ooit gedacht dat juist via een online kafenion over emigreren naar Kreta, onze emigratiereis zou zou ondersteunen? Dat uit de gesprekken, het delen en verbinden ons nieuwe hoofdstuk zou ontstaan?
Koffie werd de metafoor; De plek waar verhalen samenkomen. Waar plannen ontstaan. Waar verbinding groeit.
De weg van verbinding begon niet met een groot gebaar, maar met een kop koffie.
Leave a Reply