De feestdagen vieren met mijn zusje en zwager. Nog maar een paar weken eerder waren we met ons enkeltje geland op Kreta. Met de feestdagen in het vooruitzicht ontstond al snel het idee om er samen iets bijzonders van te maken. Een leuk programma, passend bij december op Kreta. En wat bleek? Er is verrassend veel te doen.
Zo gezegd, zo gedaan. We stelden een klein programma samen en begonnen meteen met een activiteit waarvan we eigenlijk al wisten: dit wordt een volle dag. Leerzaam, gezellig en met veel lol. We hadden een wijnproeverij gereserveerd bij Douloufakis Winery in Dafnes.
Tijd om te wijnen
Na het ontbijt vertrokken we. Het was ruim een uur rijden vanuit ons appartement, maar geen moment vervelend. Integendeel: een mooie rit, perfect om onderweg al wat van de omgeving te laten zien. We waren ruim op tijd. Misschien zelfs iets té op tijd voor Griekse begrippen.
Voor de deur van het proeflokaal stonden we met onze neuzen bijna tegen het raam gedrukt naar binnen te gluren. “Zitten we wel goed?” vroegen we ons af. Toen hoorden we ineens een stem achter ons. We draaiden ons om en keken in het gezicht van een vriendelijke man, een beetje het type kunstenaar. In het Engels stelde hij zich voor als Georgios, met een zacht accent: “You have an appointment for the wine tasting? Welcome at our winery.”
En welkom wás het
Er werden direct glazen uitgereikt en met een welkomst rose kregen we een een uitgebreide rondleiding door het hele wijnbedrijf. Georgios leidde ons langs alle stappen van het productieproces en vertelde met zichtbaar plezier en passie over de geschiedenis van de winery. Van druivensoorten, gistingsprocessen, rijping tot bottelen , alles kwam voorbij. En toen… het welkomst glas was al een tijdje leeg, eindelijk.
Het proeven kon beginnen
“Come inside and take a seat at this table.” Hij wees naar een mooi gedekte tafel met verschillende wijnglazen, waterglazen en heel professioneel , een bakje naast je stoel om de wijn tussendoor uit te spugen. Daarbij een schaaltje met paximédia , de harde, tweemaal gebakken broodjes, gemaakt van gerst of een mix van tarwe en gerst. Dit kun je in een restaurantje ook eten zoals een bruschetta met stukjes tomaat, kruiden en verkruimelde feta en hier stonden ze om tussendoor de smaak weer even in balans te brengen.
Over proeven en uitspugen
Dat uitspugen vonden we eigenlijk zonde, fluisterden we tegen elkaar. Het is ook eigenlijk voor ons toch meer een automatisme. Probeer maar eens, nadat je een slok hebt genomen en de wijn over je tong hebt laten rollen het zomaar weer uit te spugen. Dat dit niet mag zit zo diep, misschien wel tot onze eerste kinderjaren. Maar ja… wat hoort nu? Oude gewoontes leer je niet in een proeverij uit. Het bakje voor het uitspugen .. heeft een vrije middag gehad.
En dan moet je beoordelen
Over smaak valt niet te twisten maar wel veel over te praten. We kregen een lijst met de namen van de wijnen en luisterden aandachtig naar Georgios’ uitleg. Bij elke wijn mochten we aangeven wat we proefden, beoordelen, cijfers geven. Twee uur en zes wijnen later waren we aangekomen bij het laatste onderdeel van de proeverij.
Niet met lege handen naar huis
We waren het er al snel over eens welke wijnen we wilden mee, en hoeveel flessen. Meteen wetend dat, met de feestdagen voor de deur en vooral het heerlijke samenzijn dat we er eigenlijk nooit genoeg meenamen.
Terwijl we rondkeken langs de prachtige flessen, viel mijn oog op een klein potje met het label “Black Garlic”. Gezien Ronald zijn kookpassie wist ik meteen: dit hoort thuis in zijn keuken. Een mooie aanvulling op de kruiden en specerijen die daar al stonden te wachten.
Nog een paar stukken speciale kaas erbij, en onze bestelling was compleet. Met onze armen vol en een rijk gevoel keerden we huiswaarts. Wat een dag. Zoveel nieuwe herinneringen, smaken en inspiratie.
En ergens onderweg ,dat wist ik zeker vormde zich in Ronalds hoofd al een nieuw recept met black garlic natuurlijk
