Toen de hemel antwoord gaf

We wonen nu op Kreta. Het eiland waar de wind anders klinkt dan in Nederland. Waar bergen niet stil zijn, maar iets lijken te bewaren. Waar je ’s nachts soms het gevoel hebt dat er boven je iets meekijkt. Niet dreigend. Niet religieus. Maar aanwezig.

Het kind dat de hemel zou regeren

Ze zeggen dat hier, in een grot hoog in de bergen, lang geleden, een kind werd verborgen. Een kind dat later de hemel zou regeren. Zijn naam is Zeus.

Vorige week stormde het. Niet een beetje regen. Geen gezellig gerommel in de verte. Nee. De lucht brak open. Bliksem spleet de nacht. Donder rolde over de heuvels alsof de bergen zelf antwoord gaven. Het huis trilde. De zee werd donker en de regen kwam als een rivier naar beneden met een geweld waar zelfs de rotsen in de berg niet tegen bestand waren.

Ergens tussen die flitsen gebeurde keken elkaar aan en zeiden: “de tijd heeft niets weggevaagd, Zeus laat ook vandaag van zich horen.”

Nu is het niet zo dat we, sinds we hier wonen, plots in mythen geloven. Maar hier lijkt tijd te vertragen, worden je zintuigen aangescherpt en komen verhalen uit oude boeken tot leven als je door het landschap reist. Hier wonen de elementen in de overtreffende trap. Warm is heet, Regen is aardverschuiving, Donder is razende golven die de kustlijn verbouwen. Hier komt alles tot leven.

Een echte plek

De grot van Zeus is hier geen metafoor. Je kunt erheen rijden. Je kunt naar binnen lopen. Je kunt de koele lucht voelen die ooit een baby beschermde tegen een vader die hem wilde verslinden. Dat besef veranderde iets. We zijn niet naar Griekenland verhuisd om toerist te spelen. We zijn hier om te leven. Om te vertragen. Om opnieuw te leren kijken. En misschien ook om te luisteren.

Die storm was geen spektakel. Het was een begin. Want wat als deze oude goden geen sprookjesfiguren zijn, maar spiegels? Wat als ze ons iets vertellen over angst, macht, liefde, overvloed, jaloezie, oogst, wijn, verlies? Wat als ze zich nog steeds willen voorstellen?

Dus laten we dat doen. We gaan in de spiegel van de mythologie kijken. Post voor post. God voor god. Halfgod voor halfgod. Wezen voor wezen. Niet zwaar. Niet academisch. Maar zoals ze misschien zelf zouden spreken.

Welkom bij With the Gods.