Emigreren naar Griekenland, concreter naar Kreta creëert op de een of andere manier verwachtingen bij mensen. In ieder geval roept het vragen op.
Dus toen wij besloten na te denken over het het vangen van onze gedachten in een website waar nieuwsgierigen mee kunnen reizen met onze reis, kwamen we al snel bij een vraag die groter bleek dan verwacht: hoe moet het eigenlijk heten?
What’s in a name?
Een naam is nooit alleen een naam. Een naam draagt richting. Sfeer. Een belofte van wat er kan ontstaan. En brainstormend en zoekend kwamen we uit bij Zeno-Lifestyle.
Niet omdat het modern klinkt of omdat het mooi op een website staat, maar omdat achter die naam een geschiedenis schuilgaat die verrassend goed aansluit bij wat wij zelf aan het ontdekken zijn.
De naam verwijst naar Zeno van Citium, de Griekse filosoof die ruim tweeduizend jaar geleden de basis legde voor het stoïcisme. En precies daar zat voor ons aanvankelijk een klein misverstand.
Stoïcijns leven?
Het woord stoïcijns had voor ons altijd een wat sombere klank. Wij dachten bij stoïcijns aan iemand die emotieloos is. Een onbewogen. Iemand die alles maar ondergaat zonder zichtbaar gevoel. Een soort innerlijke verstarring.
Niet bepaald een levenshouding waar je een platform of een community omheen wilt bouwen.
Maar toen we ons er echt in begonnen te verdiepen, ontdekten we dat ons beeld eigenlijk helemaal niet klopte. Sterker nog, het bleek bijna het tegenovergestelde te zijn.
Stoïcisme gaat namelijk niet over het uitschakelen van emoties. Het gaat over iets veel menselijkers: leren onderscheiden tussen dingen waar je invloed op hebt en dingen waar je geen invloed op hebt.
Je hebt geen controle over het weer.
Niet over de economie.
Niet over wat andere mensen doen.
Niet over hoe een dag precies verloopt.
Waar we wél invloed op hebben is hoe we ermee omgaan. Onze houding. Onze reactie. De keuze om ons erdoor te laten meeslepen of niet.
Toen we dat begonnen te begrijpen, realiseerden we ons ineens hoe herkenbaar dat eigenlijk is in het leven hier op Kreta.
Want als er één plek is waar je leert dat niet alles maakbaar is, dan is het wel een eiland.
De wind waait wanneer hij wil. De zee bepaalt wanneer vissers uitvaren. Papierwerk blijkt altijd nog een extra stempel nodig te hebben. En afspraken beginnen soms gewoon een beetje later dan gepland.
Waar dat in veel landen stress zou veroorzaken, hoor je hier vaak twee woorden die alles relativeren:
siga siga. Rustig aan. Alles komt goed.
Het is bijna alsof het stoïcisme hier nooit uit de boeken is verdwenen maar gewoon in het dagelijks leven is blijven hangen.
Niet als theorie, maar als houding.
Het leven op Kreta leert ons dat verzet tegen het onvermijdelijke zelden iets oplevert. Maar het leert ons ook dat rust geen passiviteit is. Mensen werken hier hard, zorgen voor hun families, bouwen bedrijven, verbouwen land. Alleen zonder de permanente spanning dat alles perfect moet verlopen.
En ergens merken we dat die houding langzaam ook in onszelf verandert.
We laten kleine irritaties sneller los. We maken ons minder druk over dingen waar we toch geen invloed op hebben. Niet omdat we het opgeven, maar omdat we beter beginnen te zien waar onze energie echt het verschil kan maken.
Misschien is dat wel precies waarom de naam Zeno uiteindelijk zo goed voelde.
Niet omdat het een oude filosoof is.
Maar omdat het symbool staat voor iets wat wij ook in onze community willen laten groeien: innerlijke rust, helderheid en verbinding in een wereld die vaak sneller beweegt dan wij eigenlijk nodig hebben.
En misschien heeft onze keuze om naar Kreta te emigreren daar ook wel mee te maken gehad.
Niet alleen een andere plek. Maar een andere manier van kijken. Een manier waarin we samen ontdekken dat je niet alles hoeft te beheersen om het leven ten volle te ervaren.
Rustig van binnen.
Terwijl de wereld gewoon blijft bewegen
Leave a Reply