De telefoon gaat en het scherm zegt Thomas, maar de vrolijke stem van Puk klinkt door de speaker. Ze kwebbelt wat, rent alweer uit beeld om iets te laten zien en Thomas verschijnt even om de hoek in beeld. Puk wilde opa en oma bellen. Toen ik vroeg welke opa en oma zei ze, “die steeds bellen” Dit zijn de momenten dat we dubbel beseffen dat we weg zijn uit Nederland maar Puk beweegt mee. Dan videobellen we toch.
Geen willetje maar weten wat je wil
Onze kleindochter Puk, bijna drie jaar, weet namelijk al heel goed wat ze wil. Ze wil later brandweervrouw worden en ze weet heel goed wat ze mooi vindt, zoals paars. De kleur paars staat met stip op één. Dus nu haar verjaardag eraan komt, hadden wij een kleine missie: iets vinden wat écht bij haar past.
We wisten dat ze samen met haar mama al op kledingjacht was geweest, maar zonder groot succes. Haar favoriete ijsjes-t-shirt is inmiddels te klein geworden… en dat kon natuurlijk niet zo blijven.
De Grieken zijn gek op kinderen en wandelend door de winkelstraatjes van Rethimnon werden we als vanzelf een van de kleine kinderkledingwinkeltjes ingetrokken. Zo’n winkel waar alles een beetje hangt, een beetje verstopt zit… en waar je dus altijd nét dat ene leuke setje vindt.
De maten op Kreta zijn een verhaal op zich. Alles hangt op leeftijd maar een bijna driejarig oer Hollands meisje is wel wat groter dan de kleine Griekse meisjes van die leeftijd. Leeftijd zou ons niet helpen. Na wat overleg vooraf gingen we op onderzoek uit. Al snel werden we geholpen door een lieve vrouw en haar man, waarschijnlijk de eigenaars. Met handen, voeten, een beetje Grieks en een beetje Engels probeerden we uit te leggen wat we zochten. Maar de vraag bleef terugkeren, what age? “Ze wordt drie jaar,” zeiden we.
De dame pakte een paar setjes: t-shirts met bijpassende leggings. Lief, speels… en ja hoor, ook eentje met een ijsje erop. Maar ja, als je van ijsjes houdt… dan wil je eigenlijk meer ijsjes. Eerste gevoel: missie geslaagd.
Tot we thuis alles nog eens rustig bekeken.
En ineens dachten: dit ziet er… klein uit.
Op afstand iets kopen voor een kind blijkt toch een vak apart. Dus toch maar even Puk haar mama gevraagd om een goed passend shirtje op te meten. En ja hoor… te klein.
Een paar dagen later stonden we weer in hetzelfde winkeltje. En ja ze herkende ons meteen.
We gingen samen meten, vergelijken, passen zonder passen. Elke volgende maat erbij… tot we uiteindelijk uitkwamen op jawel maat zes jaar. Ze had het niet in de winkel. Maar dat was blijkbaar geen probleem.
Ze dook achter haar computer, vond het ergens… maakte een foto van het beeldscherm en appte de foto met de opmerking, two minutes. Ze belde haar man lachend “One minute,” gebaarde ze.
En daar kwam hij aan. Op de fiets.
Met een tas vol setjes. Hoe lief wil je het hebben. Dit kinderkleding winkel echtpaar raakt bij ieder kledingstuk bijna geëmotioneerd. Blij en een beetje ontroerd liepen we de winkel uit. Maar ja… dat ene bleef nog hangen: de kleine dame weet wat ze wil, Een shirt met heel VEEL ijsjes.
Gelukkig had Ronald al iets voorbereid.
Een eigen ontwerpje, gemaakt met AI. En we vonden een winkel waar ze t-shirts bedrukken.
De mannen daar waren zó trots toen het shirtje klaar was, alsof ze zelf jarig waren.
Dat paarse shirt… dat gaat ze waarschijnlijk niet meer uit willen doen.
En het mooiste?
De leggings van de andere setjes passen er gewoon perfect bij.
Missie geslaagd.
Maar eigenlijk was het meer dan dat. Het was weer zo’n moment waarop je voelt hoe bijzonder de mensen hier zijn. De vriendelijkheid, de moeite die ze doen. De vanzelfsprekendheid van helpen en het plezier dat ze er zelf aan beleven.
En hoe iets kleins… ineens heel groot kan voelen.
⸻
Wij nemen het leven en onszelf serieus genoeg om het niet te zwaar te maken
Leave a Reply