Koekjes als een besneeuwde bergtop

Wij kwamen aan in november, zo vlak voor de feestdagen. De lucht was zacht, maar alles voelde nieuw en een beetje onwennig, alsof we tussen twee werelden in stonden. In die eerste weken liepen we door straten die nog niet de onze waren, keken we rond met de blik van nieuwkomers en zochten we naar iets dat vertrouwd voelde. En toen was daar ineens die bakkerij: Tsiknakis. De vitrines straalde warmte uit, met schalen vol lekkers, honing die glansde in het licht en lagen gebak die bijna te mooi waren om aan te raken. Tussen al dat zoet lag iets dat onze aandacht trok: kourabiedes, ronde, boterige koekjes rijk bestoven met poedersuiker, alsof er een dun laagje sneeuw over Kreta was neergedaald.

Koekjes vanuit traditie

Ze lagen daar niet als luxeproduct, maar als traditie. Binnen rook het naar versgebakken deeg en amandel, mensen kwamen en gingen, dozen werden gevuld en feestdagen werden zacht uitgesproken. Er werd niet groots gevierd, er werd gedeeld. Wij namen een doos mee en zonder dat we het toen beseften, namen we meer mee dan alleen koekjes. Onze eerste feestdagen op Kreta begonnen niet met een uitbundig diner of een grote tafel vol gasten, maar met koffie, stilte en een schaal kourabiedes op tafel. Koerawat? Koerabides, speciale feestkoekjes gemaakt alsamandelkoekjes bedolven onder de poedersuiker.

Niet inademen tijdens het happen

Je pakt er één, voorzichtig, want je weet wat er gebeurt. De eerste hap is zacht en kruimelig en dan dwarrelt de poedersuiker op je vingers, op je lippen, misschien zelfs op je kleding. Niemand die daar iets van zegt, het hoort erbij. En ineens begrepen we dat vieren hier niet in grootsheid zit, niet in lawaai of overdaad, maar in zachtheid. In een schaal die rondgaat, in iemand die zegt: “Pak er nog één,” in koffie die wordt bijgeschonken en gesprekken die zich vanzelf ontvouwen. Poedersuiker is geen versiering, het is overvloed, zorg, een klein teken dat het leven gevierd mag worden, ook als alles nog nieuw is.

Daar, in die eerste november, voelden we dat we niet alleen waren aangekomen op een eiland, maar in een ritme. Een ritme van delen, van binnenlopen, van samen zitten en kleine momenten groot genoeg laten zijn. Misschien begon onze nieuwe traditie niet met een uitgesproken besluit of een groot plan, maar met iets eenvoudigs en zoets: een koekje, bestoven met poedersuiker.