Deze bundel is ontstaan onderweg. Uitkijkend, vertragen en leven met wat zich aandient.De verhalen volgen geen plan. Ze bewegen met de seizoenen, met het landschap en met de vragen die zich vanzelf laten horen. Soms persoonlijk, soms observerend, getriggerd vanuit onze zintuigen en onderbuik gevoel, altijd dichtbij. Dit zijn geen antwoorden, maar momenten van aandacht. Om even te blijven. En te zien wat is.
Lang voordat Griekenland ooit een citroen had geproefd, spraken oude dichters al over gouden vruchten. Ze groeiden in een ver paradijs, waar het avondlicht de bomen goud kleurde en niets gewoon was.
In de mythologie waren dat de Gouden Appels (τὰ χρυσᾶ μῆλα) magische vruchten, verborgen in een geheime tuin aan de rand van de wereld. De tuin van Hera — koningin van de goden, bewaakt door de Hesperiden, nimfen van het avondlicht, en Ladon, een slapeloze draak met honderd koppen.
De gouden appels stonden symbool voor leven, schoonheid, goddelijk licht en onsterfelijkheid. Een huwelijksgeschenk voor Hera toen ze met Zeus trouwde. Heracles stal ze. Even. De goden namen ze terug. Maar het idee bleef: dat iets hemels gedeeld kon worden met mensen.
Velen geloven dat deze gloeiende “appels” de eerste voorbode waren van wat later de citroenboom zou worden. Historisch gezien kwamen citroenen veel later naar Griekenland. Tijdens de Hellenistische periode, rond 300–200 voor Christus, toen handelsroutes met Azië zich openden.
De citroen voelde zich hier meteen thuis. Het klimaat werkte mee. Al snel stonden ze overal: bij huizen, op binnenplaatsen, langs muurtjes. Een huis met een citroenboom werd gezien als een gezegend huis. In de wintermaanden — van november tot maart zijn citroenbomen op hun mooist.
Terwijl andere bomen slapen, hangen zij vol felgeel fruit. Kleur en kracht in de koudste tijd van het jaar. Winterregens zorgen voor sappige citroenen met een dikke schil, intens van geur. Perfect voor de Griekse winterkeuken.
Bijna elke maaltijd wordt geserveerd met een schijfje citroen. En als dat niet zo is, loopt er wel iemand naar buiten om er eentje van de dichtstbijzijnde boom te plukken. Probleem opgelost.
En dan dat moment. Je plukt een citroen, wrijft er even over met je duim.
De geur die dan van een vers geplukte citroen vrij komt, zo kenden wij die nog niet eerder. Zacht. Fris. Warm. De etherische olie blijft aan je handen hangen. Alles ruikt even naar zon. Het geeft een rijk gevoel. Alsof je iets geconcentreerds vasthoudt. Licht. Eenvoud.
De citroenboom is hier meer dan een boom. Hij is mythologie, geschiedenis en dagelijks leven tegelijk. Samen groeiend aan dezelfde tak. Een klein geschenk van goddelijk licht in elke Griekse tuin.